AARON! ŻYJ! - Dotyk Julii *zawiera spoilery*

"Nadzieja bierze mnie w ramiona i trzyma w swoich objęciach, ociera mi łzy i mówi, że dziś, jutro, za dwa dni wszystko będzie dobrze, a ja jestem na tyle szalona, że ośmielam się w to wierzyć"

Piękny cytat, nieprawdaż? 
Jeden z licznych, które możemy znaleźć w trylogii, rozpoczynającej się powieścią zatytułowaną "Dotyk Julii". 
Czytałam tą książkę z dziesięć razy, a za każdym razem płaczę coraz bardziej, i przywiązuję się do postaci jeszcze bardziej. 
Naprawdę, zakochałam się w tej książce, od pierwszego rozdziału. 
Zakochałam się w Adamie, Aaronie, Kenjim. 
Julia jest dla mnie jak siostra. 
Bohaterowie są z tych,. w których można się zakochać, można znienawidzić, można przez nich płakać, ale nie da się o nich zapomnieć. 
Mimo, że czytałam wiele książek o tematyce postapokaliptycznej przyszłości, ta się wyróżnia. 
W każdym zdaniu, niemalże czułam żal i ból głównej bohaterki. 

"- Chcę być tym przyjacielem, w którym się beznadziejnie zakochasz. Tym, którego weźmiesz w ramiona i do swojego łóżka, i do osobistego świata w swojej głowie. Takim przyjacielem chcę być - mówi. - Takim, który zapamięta rzeczy, które mówisz, i kształt twoich ust, kiedy je mówisz. Chcę znać każdą krzywiznę, każdy pieg, każde drżenie twojego ciała, Julio [...] Chcę wiedzieć, gdzie cię dotykać - mówi - Chcę wiedzieć, jak cię dotykać. Chcę wiedzieć, jak cię przekonać, żebyś stworzyła uśmiech tylko dla mnie. [...] -Chcę być twoim przyjacielem - mówi - Chcę być twoim najlepszym przyjacielem."

Główną bohaterką "Dotyku Julii" jest tytułowa postać, a mianowicie - Julia Ferrars, dziewczyna, która zabija dotykiem.
Poznajemy ją, gdy odsiaduje już któryś tam miesiąc w psychiatryku, czekając na koniec tej udręki.
W jej celi pojawił się Adam, chłopak z pięknymi, błękitnymi niczym morze oczami, z którym po raz pierwszy od wielu lat nawiązuje bliższą więź.
Później trafia do Instytutu Odnowy, a sektorem w którym znajduje się baza, do której ją przeniesiono, jest Aaron Warner, syn głownodowodzącego Parisa Warnera. 

Chłopak chce z nią przebywać każdego dnia, o każdej godzinie, w każdej MINUCIE. 

"-Idź spać.

-Idź do diabła.

Zgrzyta zębami. Idzie do drzwi. 

-Jestem już w połowie drogi".

W końcu udaje jej się z Adamem uciec z Instytutu, a ona jest w nim szaleńczo zakochana, jak przystało na bohaterkę tego gatunku - naiwna, miła i niewinna.
Między wierszami, raz na stronę, przez pierwsze kilka rozdziałów przewija nam się mój mąż, a mianowicie Kenji Kishimoto - super zabawny, super przystojny, idealny, mądry, wspaniały i... Azjatycki *-*

Jeszcze w międzyczasie pojawia się James - młodszy brat Adasia, który jest takim małym skurczykotem (Kenji raz dał mu prochy nasenne, bo dzieciak nie chciał ogarnąć dupy xd)

Ogółem, całą książkę darze niebywałą sympatią, a za każdym razem, gdy ją czytam, moje serducho wypełnia się dziwną nostalgią.
oceniam ją 10/10
lel, 3/4 książek, które tu recenzuję to 10/10 xDD
Chociaż nie... Startera akurat zhejcę....

W każdym razie - CZYTAJCIE! NIE WAŻCIE SIĘ PO NIĄ SIĘGNĄĆ! ZACHWYCAJCIE SIĘ TYM ARCYDZIEŁEM *-*

Dobsz, to już konie.
Raczej...
Tak, raczek koniec ^^

Bai bai...
Arisa

ps. Jednak jeszcze nie koniec xDD

NIE TYKAJCIE MOJEGO KENJI'EGI -,-